Sfeerverslag: op MotoGP-weekend in Andalusië

Ondanks mijn titel als hoofdredacteur van uw favoriete motormagazine, ben ik absoluut geen expert op vlak van motorsport. Maar om te weten dat Spanjaarden verzot zijn op MotoGP, moet je geen expert zijn. Daarom twijfelde ik ook geen moment toen me gevraagd werd om de kick-off van de Europese GP bij te wonen op het legendarische circuit van Jerez. Als één trip mijn liefde voor de motorsport zou kunnen doen ontluiken, dan was het deze wel.

Mijn MotoGP-weekend begon niet aan het circuit, maar al eerder, op de luchthaven van Sevilla. Wanneer ik daar vrijdagmorgen arriveer, heerst er al een drukte van jewelste. Dit weekend vliegen duizenden motorsportfans van over de hele wereld in om te pendelen tussen hun hotels en het Angel Nieto-circuit van Jerez. Ik vind een transfer naar het hotel meestal geen bijzondere gebeurtenis, maar vandaag verandert het raam van mijn taxi in een kijkdoos waar geen Netflix-reeks tegenop kan. De wegen zijn bezaaid met duizenden motorrijders: koppeltjes die in assorti leren pak voorbij scheuren op hun buikschuivers, toerrijders die met een volle bepakking het halve continent hebben doorkruist en locals op welriekende tweetaktmachines zoals je die bij ons enkel nog in museums tegenkomt. Ongeacht hun leeftijd, herkomst of budget, al deze motorrijders zijn onderweg naar de hoogmis van de motorsport: de GP op Jerez.

Motorsportmicrobe

Wie het maximale uit zijn MotoGP-weekend wil halen, is maar beter vroeg uit de veren. Wanneer we zaterdagmorgen richting het circuit rijden, is de verkeerschaos al een voorbode van de opzwepende drukte die zal heersen op Jerez. Motorrijders die tussen de file kunnen laveren hebben hier duidelijk een streepje voor, en kunnen bovendien hun machine kwijt op de motorparking vlak bij de ingang. Die giga-parking is op zichzelf al een bezienswaardigheid, een levende motorexpo als het ware. Wij worden echter, verwend als we zijn, met ons busje afgezet aan een ‘VIP-lounge’ boven de boxes: een fijne plek om over een bordje tapas te netwerken met politicos en journalisten, maar wie de kwalificaties van hieruit goed wil volgen, moet het stellen met een uitzicht over de finishlijn en twee TV-schermen. Voor het echte werk, de Sprint Race van twaalf rondes, wil ik toch een plek met meer motorgeweld opzoeken. Die vond ik, met uitzicht op de Expo ’92-bocht en twee tribunes vol joelende fans: één in het rood, voor publieksfavoriet Marc Marquez, een tweede in het blauw voor zijn hermano Alex.

Al snel werd duidelijk dat ik geen betere plek had kunnen kiezen. De Sprint Race werd er een voor in de geschiedenisboeken: met gietende regen, crashes en Marc Marquez die – zoals alleen hij dat kan – nogal creatief omsprong met de regels. Het was een spektakel van jewelste, gedragen door een oorverdovende symfonie van bulderende viercilinders en uitzinnige fans. Ik voel iets kriebelen … is dit dan die beruchte motorsportmicrobe?

Sherry on top

Omdat ons motorsportweekend wel een streepje toerisme kon gebruiken, trekken we ‘s avonds naar Jerez de la Frontera om er kennis te maken met twee streekproducten: sherry en flamenco. De gerijpte en versterkte wijn op basis van witte druiven bestaat in veel varianten, van droog tot mierzoet, maar wordt uitsluitend in de regio rond Jerez geproduceerd. Geen betere plek voor een proeverij dan Tabanco El Pasaje, een bruine kroeg waar je verschillende soorten sherry kan proeven, vergezeld door lokale vleesspecialiteiten en een authentiek flamenco-optreden. Lichtjes beneveld door de drank en gehypnotiseerd door de microtonale Moorse keelklanken in de flamencomuziek, drijft de avond traag aan me voorbij. Wat een dag …

Racedag

Wanneer we zondag bij het krieken van de dag het hotel buitengaan, staat daar zo’n line-up motoren voor de deur dat ik me voor een seconde op een perspresentatie waan. De taferelen die we gisteren op de heenweg zagen zijn klein bier tegenover de motormanie die vandaag heerst. Duizenden fans begeven zich – vaak met campingstoelen en/of koelboxen op hun bagagerekken gesjord - richting Jerez. Wie geen plaats heeft in de tribunes, vindt die wel op de heuvels rond het circuit. Dit weekend zal in totaal 224.627 toeschouwers naar Jerez lokken, waarvan 96.540 op deze zondag. Elk jaar meer volk, en meer sfeer.

Het motorgeweld start met de Moto3 en geweld mag je letterlijk nemen. Wie denkt dat tienerpiloten op machines met een kleine cilinderinhoud minder spektakel kunnen maken dan de elite GP-piloten, vergist zich deerlijk. Alleen al het volume van vijfentwintig eencilinders met open uitlaten die aan 13.000 toeren voorbij scheuren, is genoeg om je haren rechtop te doen staan. En dan is er het racen zelf: intens, berekend, gedurfd … puur entertainment om naar te kijken. Wie het klassement achteraf checkt, leert nog maar eens waarom Spanje de kweekvijver bij uitstek is voor toekomstige GP-piloten: drie Spanjaarden op het podium, met op kop een Murciano van amper 18 jaar oud.

Voor de Moto2 begint snel ik opnieuw naar mijn favoriet plekje bij Expo ’92, want landgenoot Baltus had er een beloftevolle oefensessie en kwalificatie opzitten. Kort na de start wist hij zich zelfs even naar de 4de positie te rijden, maar een stuurfout en crash in ronde zeven kostten hem de wedstrijd. Voor onze landgenoot eindigt de dag in mineur, al was de strijd die daarna vervolgde tussen Nederlander Colin Veijer, Senna Agius en teamgenoot Manuel Gonzalez minstens even entertainend om van dichtbij te volgen.

Wanneer de groten der aarde het asfalt betreden, breekt de sfeer pas echt los. Telkens wanneer de camerahelikopter overvliegt, kan je beginnen aftellen tot de piloten passeren. Het brutale geluid, de snelheid en de bovennatuurlijke hellingshoeken mixen tot een verslavende cocktail die elke motorrijder toch minstens één keer in zijn leven tot zich moet nemen. Deze rijders flirten voor je ogen met de wetten van de natuur. Vraag het maar aan Marc Marquez, die vroeg in de race een spectaculaire lowside maakte. Dat was einde race voor Marc, maar tegelijk een vrijgeleide voor broertje Alex die voor Gresini Racing de hele race domineerde. Toen Alex tijdens zijn victory lap halt hield voor de tribunes, zag ik zowaar enkele Marc Marquez-fans snel een blauwe vlag bovenhalen, middenin hun knalrode tribune – als dat niet tekenend is voor de sportiviteit die heerst onder het GP-publiek …

Om te bekomen van dit oorverdovend MotoGP-weekend, zoeken we ’s avonds de rust en sereniteit op van een chiringuito, een restaurantje op het strand van Novo Sancti Petri. Wanneer de eerste tapas op de tafel verschijnen duikt de zon net achter de horizon. Terwijl een hond speelt in het ondiepe water, genieten we in een oranje gloed van het beste dat de Spaanse keuken te bieden heeft. Daar in die VIP-room boven het circuit voelde ik me al verwend, maar hier – op het strand in Andalusië – voel ik me pas echt de koning te rijk.

Tekst en foto's: Maarten Van Caesbroeck