Advies 19: wees extra voorzichtig op routes die je vanbuiten kent
Hier zit de grootste valkuil van allemaal. Wie tweehonderd dagen per jaar dezelfde route rijdt, begint de weg uit het hoofd te kennen. En dat is gevaarlijk. Je weet waar het kruispunt komt. Je weet waar de file staat. Je weet waar die verkeerslichten staan. Je weet waar de bestelwagen meestal parkeert.
Je hersenen beginnen de route te automatiseren. En plots ben je niet meer echt aan het kijken, maar je rijdt wel. En dan wordt het gevaarlijk. De pendelaar moet daarom meer dan andere motards bewust proberen om zijn aandacht actief te houden. Nooit wennen aan een verkeersituatie. Nooit denken: ‘hier gebeurt nooit iets’. Want het moment waarop er wél iets gebeurt, is precies het moment waarop je je aandacht nodig is. Dezelfde weg verdient elke dag opnieuw dezelfde concentratie.
Advies 20: pendelen is een kunst, dus wees een kunstenaar
Pendelen met de motor is dus geen wedstrijdje wie het eerst thuis is. Het is ook geen permanente slalom tussen auto's. En al helemaal geen dagelijks examen in lef. Het is een merkwaardige combinatie van techniek, anticipatie, zelfkennis, verkeersinzicht en een flinke dosis wederzijds respect.
Je moet de auto's lezen. De weg lezen. Het weer lezen. Andere motorrijders lezen. En misschien nog het belangrijkste: jezelf lezen. Want op sommige dagen ben je fris en geconcentreerd. Op andere dagen ben je moe, gehaast of geïrriteerd. Op sommige ochtenden ligt de weg er perfect bij. Op andere dagen is het koud, nat en glad. De motor is elke dag dezelfde, maar de verkeerssituatie is elke dag anders - en jij bent dat ook.
Als pendelende motards zijn we met ons allen ambassadeurs voor onze hobby. Wees tolerant, respectvol, vriendelijk, professioneel en totaal ‘in charge’ als het aankomt op het controleren van je impulsen en emoties. Misschien is dat wel de echte kunst van het motorpendelen: niet proberen om elke dag dezelfde rit te rijden, maar ervoor zorgen dat je elke dag opnieuw wakker op de motor stapt. Dan wordt die rit naar het werk geen verloren tijd. En werkt die rit naar huis misschien zelfs een klein beetje therapeutisch.
… tot in de file.
Tekst: Pieter Pacques
Foto's: Archief