Teaser: Alpenroute langs motorhotels

Mijn eerste bergwegen reed ik lang geleden, op een Honda CB900F Bol d’Or. Dat noemen we ondertussen een klassieker, zeker in vergelijking met de nieuwe Honda die vandaag voor me klaarstaat: de CB1000GT. Met volle koffers en mijn vrouw achterop trek ik naar de Dolomieten. Veel tijd hebben we niet, dus we laten niet te veel aan het lot over. We kiezen voor gemoedsrust en boeken twee Motorrad Hotels. Hotels uitgebaat door motorrijders, voor motorrijders, waar je met open armen verwelkomt wordt en waar routetips net zo vanzelfsprekend zijn als verse lakens op het bed.

In de Dolomieten bezoeken we de machtige Drei Zinnen en rijden we de passen rond Cortina. Daarna volgt het nette, opgeblonken Oostenrijks Tirol. Even zwemmen in de Weissensee misschien? Ons gaat het vooral om de kronkelende Alpenwegen. Veel tijd hebben we niet, maar de CB1000GT is gemaakt voor dit werk. Het is een racer voor twee, met een motorblok dat nergens moeite mee heeft, zelfs niet met een passagier en volgeladen bagage.

Bij de Drei Zinnen gaat de Honda aan de kant. Het is zo’n plek waar iedereen dezelfde foto probeert te nemen, maar wij doen het toch een tikje anders. De Honda tussen deze machtige bergen, het is een plaatje. Iets verder komen we op café nog zo’n machtige Honda tegen: een verre achterneef van de onze, maar een die ook de GT-badge verdient. Een CB1300 Super Four met 300.000 kilometer op de teller. We praten over hun Honda en de onze. Over waar we vandaan komen en welke passen nog open zijn, want meer moet dat niet zijn.

Af en toe zetten we de motor aan de kant. Bij een kerkje bijvoorbeeld. Sober aan de buitenkant, maar binnenin zoveel goud dat je ogen er pijn van doen. Een paar minuten stilte. Na de Dolomieten wordt het landschap zachter. Minder steen, meer groen. Kleinere wegen, houten huizen, kerken en kruisen. God is hier nooit ver weg. Aan de Weissensee verhuist het leven op warme dagen naar het water. Kinderen springen van een brug. Sommigen moeten tot drie tellen, anderen springen gewoon. Wij kijken toe. Onze doorwaaipakken zijn minder geschikt voor dit soort avontuurtjes.

Verderop ligt het meer stil tussen de bergen. Els vindt een bankje in de schaduw. Eerst zit ze, dan gaat ze languit liggen. Nog altijd in haar motorpak en met haar laarzen aan. Naast ons koelt de Honda af, het blok tikt nog na. De rust doet deugd, maar niet zoveel als een goed bed aan het einde van de dag. Dat vinden we gelukkig in onze MoHo-hotels. Daar begrijpen ze motorrijders: het is een tweede thuis voor onszelf, maar ook voor de Honda. Er liggen altijd mooie routes klaar. Ze kennen de passen, en alle wegen die de moeite waard zijn.

De dag nadien spelen we tikkertje met de grens. Oostenrijk in, Italië weer uit. Over een pas en even later nog eens terug. Dit is motorrijden in zijn puurste vorm.