Reisverhaal: Avontuur in de Algarve

Wie met een allroad op avontuur wil heeft twee opties. Je kan een motor kopen, die helemaal uitrusten en zelf je reis uitstippelen, of je telt je centen en boekt gewoon een kant-en-klaar reisarrangement. Ik had nog nooit voor dat laatste gekozen, maar als een Belgische reisorganisator me uitnodigt om de onverprutste natuurpracht van Portugal te komen ontdekken op twee wielen, dan kan ik moeilijk nee zeggen.

De uitnodiging in kwestie kwam van Andries Adventures, een Belgische reisorganisatie die zich specialiseert in allroad- en enduroreizen, met nog een vleugje motorsport in de mix. Ze hebben uitvalsbasissen in Spanje en Portugal, maar opereren naar een hele waaier van bestemmingen: van Marokko tot de Noordkaap.

Knappe KTM's

Over het avontuur waarop ze mij wilden meenemen, werd in eerste instantie nog wat geheimzinnig gedaan. Maar ik kreeg vliegtickets naar Faro toegestuurd en wist dat het op allroads te doen was, dus meer info had ik eigenlijk niet nodig. Op het vliegtuig kreeg ik een stoel naast een man met een Sidi-logo op z’n trui en een Suzuki-logo op z’n rugzak. Dat kon geen toeval zijn … en zo ontmoette ik mijn reisgezel en collega-journalist Eric uit Nederland. Ik vroeg hem meteen of hij wist waar we de komende dagen heen zouden gaan, maar hij was net zo benieuwd als ik. Zo mysterieus allemaal …

Op de luchthaven van Faro ontmoetten we Marc Andries, de bezieler van dit hele gebeuren en de man die ons de hele trip zal vergezellen. Onze eerste stop is het Portugese hoofdkwartier van Andries Adventures nabij Tavira, waar een vloot allroads voor ons klaarstaat. Dit zijn duidelijk niet de doorsnee, afgebeulde huurmotoren, maar hoogwaardige KTM-modellen die met veel liefde onderhouden worden. De reden daarachter is simpel, vertelt Marc: “Ik heb zelf vaak motoren gehuurd in het buitenland, om dan ter plekke te ontdekken dat er allerlei mankementen waren. Soms kreeg ik een goedkoop model waarmee ik niet sportief kon rijden, soms was de motor gewoon slecht onderhouden. Met Andries Adventures willen we onvergetelijke reizen organiseren, dus hebben we motoren nodig die alle terreinen aankunnen en waar zelfs de meest veeleisende rijders van kunnen genieten.”

Terwijl we de hendels van onze KTM’s goedzetten en het dashboard uitpluizen, maken we kennis met de rest van het team. Eerst is er Kevin Andries, de hoofdmecanicien en Marcs rechterhand in het bedrijf. Ook Manolo rijdt mee, hij begeleidt de reizen in Spanje en werkt als allround fixer. Tot slot schakelde Marc ook twee locals in, specifiek voor deze trip: Felipe, onze gids, routespecialist en voorrijder, en fotograaf Bruno. Met z’n zessen zullen we het Faro-district van oost naar west doorkruisen, door het heuvelachtige binnenland en langs de ruige Atlantische kustlijn. Tijdens een briefing op hotel later die avond, vat Marc het goed samen: “We gaan jullie een andere kant van de Algarve tonen, een kant die je enkel op twee wielen kan zien.”

DAG 1

Het Paradijs

De ochtend nadien verzamelen we voor het hotel. Vanuit Tavira werd er een route van 215 kilometer uitgestippeld: dat is niet veel voor wie reist over asfalt, maar wij zoeken vandaag zoveel mogelijk onverharde paden op. Onze bagage gaat in de bus en we geven onze motoren de teugels - meteen het binnenland in, weg van de kust. We komen terecht in een indrukwekkend heuvellandschap bezaaid met eindeloos gravelpaden, zover het oog kan zien. De grond is hard en droog, regelmatig en voorspelbaar: het type gravelwegen dat je in geen tijd in een flow state brengt. Mijn blik staat gericht op de horizon, mijn hand zit relax rond het gashendel en het achterwiel danst op de dunne lijn tussen grip en slide. Mijn lichaam en geest raken in een bijna meditatieve staat van rust. Daar tussen die heuvels lijken we wel voor even helemaal alleen op de wereld …

Het tempo ligt aardig hoog, maar gelukkig wacht onze gids Felipe op elk kruispunt tot de groep bijgebeend is. Hij wijst er verschillende keren op dat ik mijn brede glimlach moeilijk onder mijn helm kan verbergen. En gelijk heeft hij. Wat wil je ook: de voorbije 30 kilometer van onze route komt recht uit het traject van de Dakar Rally, toen die in 2006 vanuit Lissabon vertrok. Pure fun!

Kort voor de middag rijden we onder een spoorwegbrug en door het eerste riviertje, een welkome verfrissing gezien de temperatuur hier al boven de 25 °C klimt, zelfs in april. Vanaf hier verandert het landschap. Wanneer we even later een heuvelflank oprijden, komen we terecht in een zee van witte cistusrozen. Dit groenblijvende struikgewas gedijt verrassend goed in de droge, rotsachtige heuvels van de Algarve. De scène heeft iets feeëriek, paradijselijk bijna. Als het hiernamaals voor motards ooit iets gelijkaardig voor me in petto heeft, kan ik als een gelukkig man sterven …

Portimão

Aan de rand van een stuwmeer staat de camionette ons op te wachten voor een snelle hap. Een simpel broodje, want we moeten fris en scherp zijn voor de namiddag die komt. We vervolgen een traject langs het water tot we onze tweede wateroversteek van de dag tegenkomen. Ik rij slechts enkele meters achter onze gids Felipe, wanneer die beslist om een duikje te nemen, met KTM en al. Ik kan hem maar net ontwijken en nog voor mijn poot staat, schiet de rest van de groep Felipe al te hulp. Er wordt luidkeels gelachen, maar gelukkig kunnen deze machines tegen een stootje!

Hoe verder we rijden, hoe groener en dichter bebost het landschap wordt, tot het bijna aan een tropisch oerwoud doet denken. De paden worden steil en liggen bezaaid met takken en wortels: het is uitkijken geblazen, zeker met de 50/50-banden waarmee we hier onderweg zijn. We raken zonder kleerscheuren het bos door, wanneer daar plots een wegwijzer ‘Portimão’ zien staan. Wacht eens even … is dat wereldbekende circuit hier in de buurt? En jawel hoor: een half uur later rijden we, bedenkt in stof en vuil, de parking van het circuit op. Een grappig zicht.

Terwijl we bekomen aan de cafetaria van het circuit, vertelt Marc hoe hij zijn eigen passie voor motorsport integreerde in het aanbod van Andries Adventures. Zo hebben ze ook formules waarbij je een motorsportevent – zoals de MotoGP – kan bezoeken tijdens je allroad- of enduroreis. Wie liever zélf het circuit op gaat, kan zelfs een trackday boeken in de BMW M2 Competition van Marc en Kevin. Ongetwijfeld een memorabele ervaring, maar wij zijn hier om te motorrijden. Dus vooruit met de geit, tedekke!

Een klein uur en ongeveer tien overgestoken riviertjes later, bollen we moe maar voldaan het pittoreske dorpje Pedralva binnen. Mijn batterij is leeg, maar voor de crosslaarzen uit gaan verzamelen we op een terras. Met een obligate pint bier in ons hand praten we over de schone uitzichten van de Algarve, over de obstakels die we nooit dachten te overwinnen en over de kleine pleziertjes van het leven. Vanochtend vertrok ik met vreemden, maar vanavond sluit ik de dag af met kameraden.

DAG 2

Spectaculaire uitzichten

Wanneer we bij het ochtendgloren van ons ontbijt genieten, is Manolo op de parking al druk in de weer met de KTM’s. Met een snel nazicht en een propere luchtfilter, zijn ze weer klaar voor wat vandaag komt. Nu wij nog.

De Andriesjes moeten gemerkt hebben dat onze groep vandaag wat trager op gang komt, want wanneer we na een dik uur rijden door Aljezur passeren, vragen ze ons of er wat meer koffiestops in de planning mogen. “Natuurlijk, graag!” En zo zitten we even later met kraakverse pasteis de nata het verdere dagverloop te bespreken. “Gisteren hebben we jullie getoond hoe we klanten bedienen die graag lange dagen in het zadel willen, vandaag doen we het langzamer aan en genieten we volop van de uitzichten”, vertelt Marc. En wat een profetische woorden waren dat.

Enkele kilometers buiten Aljezur nemen we een lange gravelweg tot aan de zee. Het uitzicht over de ruige Atlantische kustlijn behoort tot de spectaculairste vergezichten die ik in mijn motorcarrière al heb mogen aanschouwen. Na een existentieel momentje boven op de klif, volgen we de aardeweg naar beneden tot aan het strand – waar een groepje surfers is neergestreken. In België hebben we geen natuurpracht meer van deze grootorde, en al zeker niet op plekken die nog toegankelijk zijn met de motor. Het voelt daarom bijna illegaal om hier rond te rijden. Alsof er achter elke bocht pretpolitie kan klaarstaan om dit feestje stil te leggen. Gelukkig zijn er geen zwaailichten te bespeuren, alleen maar brede zandwegen zover we kunnen kijken. Wat een paradijs.

Wederzijds respect

We volgen de kustlijn in zuidelijke richting en komen dan eindelijk ook eens andere toeristen tegen. Deze stranden zijn een populaire trekpleister voor wandelaars, fietsers en kampeerders, en dus moeten we de wegen ernaartoe met hen delen. Op aanraden van Felipe gaan we hier uiterst respectvol om met voorbijgangers: we rijden quasi stapvoets, zwaaien en lachen. En wonderwaar: hier wordt uit wederzijds respect terug gewuifd en gelachen. “Dit is de enige manier om ervoor te zorgen dat ook Portugal niet in een soortgelijk scenario belandt als de rest van Europa. Zodat ook de volgende generatie motorrijders dit soort reizen nog kan blijven maken”, vertelt Felipe. Een wijze les, die ook op de Trans Euro Trail-paden in België van toepassing is.

Wat verderop houden we halt bij een strandbarretje voor snelle hap. We werken een bifana naar binnen, een lokaal broodje met gemarineerd varkensvlees, en zetten koers naar Kaap Sint-Vincent, het meest zuidwestelijke punt van het vasteland van Europa. Terwijl we daar uitwaaien, komt er een volgeladen R 1300 GS met Poolse nummerplaat aangereden, met passagier, drie koffers én van die extra tassen nog bovenop zijn koffers. Iemand mompelt een grapje over een C-rijbewijs, terwijl we ons been terug over de lichte KTM’s zwaaien. Het moet gezegd zijnde: wat is het een luxe, zo’n motorreis zonder bagage. Op naar Lagos, onze eindbestemming van vandaag.

DAG 3

Bush mechanics

De Andriesjes hebben gisteren al geleerd dat ik pas iets waard ben met een sterke koffie in mijn systeem, en nu bepaal ik om die reden blijkbaar de orde van de dag. Vanuit het hotel rijden we recht naar Silves, waar we een koffiebar vinden in de schaduw van het kasteel van Silves. Dit indrukwekkende bouwwerk, opgetrokken uit rode zandsteen, is een van de best bewaarde kastelen in Portugal en een knap voorbeeld van Arabische militaire architectuur. Je zou er zo een halve dag kunnen spenderen, maar wij hebben kilometers te maken, de laatste 170 van onze trip. We duiken vandaag terug het binnenland in en hebben nog wat uitdagende offroadsecties voor de boeg. Had ik al gezegd dat het ook bloedheet wordt?

Het terrein van vandaag doet erg denken aan onze eerste dag: met goed begaanbare gravelpistes op de heuvels, en spannende rivieroversteekjes in de valleien. Al is het toch extra goed uitkijken: mijn lichaam werkt minder goed mee en ook mijn banden hebben hun beste dag al gehad. En ook al is het nog maar midden april, ik zweet me te pletter in mijn adventurepak en dreig zelfs even te oververhitten. Gelukkig maakt de groep er geen enkel probleem van wanneer ik de remmen dichtgooi bij het eerstvolgende cafeetje. Ik voel me even meer diva dan motard, maar een mens heeft water nodig!

We rijden verder, maar niet voor lang. Want terwijl we door een met keien bezaaide vallei ploeteren, doemt fotograaf Bruno op in de verte. Deze keer niet met zijn camera in de aanslag, maar zwaaiend om hulp. Is hij gevallen? Heeft hij motorpech? “Een steen heeft de veer van mij zijstandaard geraakt”, klinkt het. “Ik krijg mijn poot niet meer omhoog!”. Een korte cursus bush mechanics later, en we zijn weer op pad.

Ode aan de vrijheid

Voor onze lunch houden we halt bij A Tia Bia, een restaurant dat vanwege zijn ligging op het kruispunt van vier slingerwegen opvallend veel motorrijders aantrekt. In geen tijd tovert tante Bia een feestmaal op tafel: vers gegrild vlees, frisse salades en Migas, een lokale specialiteit met vlees en broodkruim, die hier vaak ín een brood geserveerd wordt. Nog half slaperig van de royale maaltijd, kruipen we in het zadel voor de laatste kilometers.

Slapen is echter niet aan de orde, want Felipe stuurt ons al snel een steile zijweg vol dikke keien in, die ons naar de top van een heuvel brengt. “Dit stukje zat niet in de route”, zegt hij boven, “maar ik moest dit uitzicht écht met jullie delen”. Van daarboven hebben we een perfect overzicht op de heuvelpartijen die we net overwonnen hebben. Aan de andere kant zien we de zee al opnieuw aan de horizon: Tavira, het begin- en eindpunt van deze trip. Dit uitzicht vat in feite perfect samen waarom deze reis zo bijzonder is. Ik kan namelijk geen enkel ander voertuig bedenken dat me naar deze heuveltop had kunnen brengen. Voor een 4x4 terreinwagen was het pad net te smal en op een mountainbike had ik waarschijnlijk een hartaanval gekregen … en dat is nu net het mooie aan reizen op een allroad. Wij hebben op drie dagen tijd 539 kilometer gereden, langs de mooiste en tegelijk meest onherbergzame plekken van de Algarve. Een wandelaar of fietser kan nog niet dromen van die afstand, terwijl een automobilist simpelweg niet op die plekken was geraakt. Dit is een ode aan de vrijheid zoals alleen wij die kennen.

Tekst: Maarten Van Caesbroeck
Foto’s: Bruno Ribeiro