5 dingen die je moet weten voor je de Balkan op de motor verkent

De Balkan is niet voor de zwakken. Maar wie er klaar voor is, rijdt door een van de puurste en meest ongerepte hoeken van Europa. Gwenny trok er doorheen over ongebaande paden, van Slovenië en Bosnië over Montenegro tot Albanië, en leerde onderweg vijf lessen die hij je niet wil onthouden.

1. Je banden overleven de Balkan niet

Van Frankrijk tot Slovenië reed ik 7.000 kilometer op één set Mitas Enduro Trail XT+. In de Balkanlanden versleet ik dezelfde hoeveelheid rubber op de helft van de afstand. De schuldigen: losse keien, scherpe rotsen, tracks door grasland en verslindend asfalt. Kies daarom voor een band met een harde compound. Geef je de voorkeur aan een zachte band met veel grip, neem dan een extra set mee. Reken er niet op dat je jouw favoriete merk en maat zomaar vindt bij een lokale dealer. Die luxe ben je net aan de grens kwijtgespeeld.

2. Cash is king

Slovenië, Kroatië en Montenegro hebben de euro omarmd. Maar overal in de regio heeft men het liefst dat je cash betaalt. Aan de ingang van hotels, tankstations en lokale eetgelegenheden hangt vaak een bordje met: 'Geen kaartbetaling'. Moet je ergens geld afhalen, neem dan ineens een grotere som op. Omdat banken bij geldopnames vaak transactiekosten aanrekenen , kan het voordeliger zijn om meteen een grotere som op te nemen. Ik droeg een geldgordel onder mijn protectievest om grotere bedragen veilig op te bergen, uit het zicht van nieuwsgierigen.

3. Onderschat de moeilijkheidsgraad niet

Die foto's van glooiende berglandschappen op sociale media? Die kloppen. Maar wat ze niet tonen, is de zware offroadtrail die je er naartoe moet rijden. Op mijn persoonlijke schaal van een tot tien krijgt Slovenië een 1, Kroatië een 5, Bosnië en Montenegro een 7 en Albanië een welverdiende 10. De trails in dat laatste land zijn enkel weggelegd voor gevorderde rijders. Hoe dat er concreet uitziet? Dat lees je binnenkort in het septembernummer van Motoren & Toerisme.

4. De gastvrijheid is geen mythe

Een wildvreemde die je aanbiedt je motor dagenlang gratis te parkeren. Een levensreddende fles koud water die twee mannen je toesteken in the middle of nowhere. Een restaurant dat je laat vertrekken zonder te betalen, op goed vertrouwen dat je nog terugkomt om de rekening te betalen ... Allemaal voorbeelden van een andere graad van gastvrijheid dan wij in het Westen kennen. Stiller, directer, en daardoor des te oprechter. Ook al sprak ik de taal niet, ik voelde oprecht dat de mensen me het beste toewensten in mijn avonturen.

5. Op de weg geldt de wet van de grootste

Elke motorrijder herinnert zich uit zijn rijlessen: kies altijd een veilige positie, in het zicht van de bestuurder voor je – meestal op driekwart van de rijstrook. Houd je hier halsstarrig aan vast in de Balkanlanden, dan zou het zomaar kunnen gebeuren dat je op de voorruit van een Mercedes GLE belandt. Want de grootste wint en tweewielers behoren hier tot de zwakke weggebruikers. Ze zijn misschien snel en vliegen door het verkeer, maar een truck- of suv-bestuurder gaat er niet vanuit dat hij er rekening mee moet houden. Rij dus defensief, blijf zichtbaar en vertrouw niet blindelings op verstandig rijgedrag van andere bestuurders.

Deze ongemakken wegen niet op tegen al het moois en het avontuur dat deze regio te bieden heeft. Als de Italiaanse Alpen je al doen wegdromen, dan is de Balkan zeker het volgende hoofdstuk dat je moet schrijven. Alles is er net wat puurder, natuurlijker en echter. Maar daarover lees je binnenkort. Niet alles is van een leien dakje gelopen.

Tekst en foto's: Gwenny Bruyninckx