Rij-indruk: Ducati Multistrada V4 Rally

De Ducati Multistrada V4 Rally is de meest recent vernieuwde telg in de uitgebreide Multistrada-familie. Bij het woord "Rally" denk ik meteen aan een offroad-gerichte machine waarmee de meest avontuurlijke dromen werkelijkheid worden. Maar dekt de naam ook de lading? Ik zocht het twee weken lang uit in onze lage landen.

Van sommige motoren word je al hebberig bij het zien van de juiste kleurstelling. Zo ook bij deze Multistrada V4 Rally in het "Jade Green". Een kleur die moeilijk te vergelijken valt met iets anders en naar mijn gevoel eerder naar blauw neigt dan naar groen, maar er alleszins wel fantastisch uitziet. Niet dat Ducati Red ooit verveelt, maar deze frisse kleur zou ik meteen aanvinken, ook al kost ze € 500 extra. De spaakvelgen zijn goud, het subframe rood en het motorblok heeft een matte magnesiumtint. Het mooiste onderdeel heeft echter helemaal geen kleur: de geborstelde aluminium benzinetank. Meer dan eens leidde die mij af van de weg voor me — zeker als het licht erop valt en de schaduwen over de vormen glijden, is het ronduit prachtig. Bestond er een prijs voor mooiste benzinetank, dan zou deze hoog scoren. Maar hoog scoren doet hij ook qua inhoud: 30 liter, maar liefst 8 liter meer dan de "gewone" Multistrada V4. Even slikken aan de pomp in deze tijden, dat wel, maar zodra de motor aanslaat en het bereik vlotjes 500 km aangeeft, verdwijnt alle stress en ben je weer vertrokken voor veel zorgeloze kilometers!

Beschaafd voor een Italiaan

Op mijn terugweg van de Ducati-dealer in Zaltbommel richting België ontkom ik niet aan de snelheidslimiet van 100 km/u. Normaal een ware uitdaging op een motor met ruim 170 pk en een bulderend V4-hart, maar dit is precies het moment waarop de adaptieve cruise control, technologie waar ik normaliter niet warm voor loop omdat ze controle uit handen geeft, het verschil maakt. Ik haak in op het verkeer, stel mijn volgafstand in met een eenvoudige plus-en-min-knoppen en rij ontspannen mee in het treintje. De afstandsregeling mag wat mij betreft iets assertiever — voor een Italiaan is dit wel heel beschaafd — maar ongetwijfeld legt de wetgeving een minimumvolgafstand op. Het kan me niet deren. Ik zet een podcast op en laat de saaie autosnelweg aan me voorbijglijden.

Via de bediening op het stuur bedien ik mijn headset terwijl de navigatie loopt. Ook hier heeft Ducati grote stappen gezet. Het infotainmentsysteem is niet perfect en voelt de eerste keer wat omslachtig aan, maar eens je de flow te pakken hebt, werkt het prima. Enige minpunt: je smartphone moet actief blijven voor de navigatie, waardoor hij snel opwarmt en de batterij snel leegloopt. Aan de zijkant van de tank zit wel een vakje waar je hem kwijt kunt en kunt opladen. Zeer handig, zij het wat ongemakkelijk bereikbaar.

Ambities bijstellen

Mijn ambities met de Rally waren hooggespannen. Ik had de motor voor twee weken en ze voorspellen goede weersverwachtingen. Ik zag mezelf al vol enthousiasme offroad trekken. Maar al snel kwamen de nuances. De banden zijn eerder afgestemd op verharde wegen. De motor is met alle technologie aan boord ook geen lichtgewicht. En een machine van dik dertigduizend euro wil je niet zomaar op zijn zij leggen. Plannen bijstellen dus: toeren zoals vanouds, naar alle uithoeken van België via de gewone wegen. En laat dat nu net zijn sterkste kant zijn. Die grote benzinetank is er niet voor niets. Bij de meeste motoren stop ik na een uur of twee graag even. Op deze Multi blijf ik gewoon zitten tot ik mijn eindbestemming haal. De windbescherming is opvallend goed — zelfs bij lichte regen blijft mijn broek op miraculeuze wijze droog, en het verstelbare windscherm laat je het bovenlichaam moeiteloos uit de wind zetten. Het verwarmde zadel, ook beschikbaar voor de passagier, is ronduit perfect gevormd. Net als de rijdriehoek - een buzzword waarmee je op elke perspresentatie om de oren wordt geslagen - die hier daadwerkelijk klopt. Deze motor is gemaakt om lange afstanden te verslinden. Je hebt simpelweg geen excuus om te stoppen.

1.000 km

België verzuipt niet bepaald in heerlijke bochten, maar na bijna 1.000 snelwegkilometers in twee weken heb ik toch heel wat leuke op- en afritten mogen nemen, degen die ik goed ken en perfect weet te rijden. En laat dat nu het speelterrein zijn waar de Multi zich echt thuis voelt. Ik heb ondertussen al heel wat Multistrada's getest, zowel de V2's als de V4's, en de wegligging doorheen een snelle bocht blijft een van zijn absolute sterktes. De stabiliteit en precisie zijn haarscherp, en drijven je onvermijdelijk tot snelheden die niet altijd verstandig zijn. Het is een cliché, maar het lijkt me logisch dat bij een merk met een sterke raceafdeling er onvermijdelijk wat kennis doorsijpelt naar de serieproductie. Het resultaat is een motor die verbluffend stuurt.

In het stadsverkeer ligt dat anders. Met een drooggewicht van 240 kg blijft het een zware machine. Doe daar 30 liter benzine en twee flinke aluminium zijkoffers bij, en de 300 kg is binnen bereik. Boven de 10 km/u beheers je dat gewicht op een fraaie manier, maar stapvoets merkte ik af en toe wat ongemak. Het motorblok voelt zich op die snelheden duidelijk minder op zijn gemak, en de breedte speelt hem eveneens parten — meer dan eens wachtte ik braaf achter het verkeer bij een rood licht in plaats van er tussendoor te manoeuvreren. Maar zoals gezegd: deze motor is gebouwd om kilometers te verslinden, niet om door stadsverkeer te slenteren.

Verlichting

Op een bijna zomerse avond — zo'n eerste perfecte motordag van het jaar — besluit ik naar een van mijn favoriete plekken te rijden: Emmadorp. Stille velden, vergeten dorpjes, beestjes overal en de machtige Schelde die net achter de heuvel schuilt. Voor mij de dichtstbijzijnde plek bij Antwerpen om snel aan alle hectiek te ontsnappen. Tot rust komen doe je er met een authentiek café-restaurant en stevige boerenkost. Ik neem telkens dezelfde wegen en toch ook weer niet. Ik probeer bewust te verdwalen, maar ergens kan ik hier ook niet verkeerd rijden. De avondzon zet het landschap prachtig in de verf, en na een warme maaltijd is de avond gevallen voor ik het besef. Niets anders op dan in het donker naar huis te rijden.

Verlichting is er nauwelijks langs deze veldwegen, maar wat ben ik blij met de koplampen van de Duc. Ze draaien mee in de bochten én verlichten de weg werkelijk uitstekend. Ik herinner me nog een presentatie in Italië waarbij we specifiek 's nachts moesten rijden met de Multi, omdat de Italianen zo trots waren op hun vernieuwde verlichting. Op de autostrada en door een dorp dacht ik toen nog: het zal wel vermits er veel straatverlichting was. Maar hier, tussen de donkere boerenvelden, begrijp ik het pas echt. Mogelijk de beste verlichting die ik ooit op een motor heb gehad.

Conclusie

Het is niet ongebruikelijk dat een motor na een tijdje onder je huid kruipt. Maar deze Multistrada heeft dat wel heel grondig gedaan. Voor dagelijks gebruik in Antwerpen is hij net iets te groot van formaat, maar alle ritten daarbuiten waren ronduit subliem en verslavend op meer dan één manier.

Ik heb het zelfs nog niet gehad over het V4-motorblok. Maar wie moet ik nog overtuigen dat dit een van de beste motorblokken op de markt is? Het is met momenten ronduit absurd. Zelfs met alle elektronica ingeschakeld lukt het me nog om bij een plotse versnelling het voorwiel van de grond te krijgen. Zoals ik telkens opnieuw vaststel: het beste van twee werelden.

Waar ik wél mee worstel, is de naamgeving. "Rally" is een van de meest beladen woorden in het motorjargon, en het impliceert dat een machine klaar is voor onverharde wegen. Begrijp me niet verkeerd: met de juiste banden, een verstevigde bodemplaat, 200 mm veerweg en een "Enduro rijmodus" is er heel wat mogelijk. Maar het gewicht valt moeilijk weg te steken.

Als ik morgen de grote baas van Ducati was, zou ik deze motor opnieuw de GT noemen — Grand Tourer, zoals bij de vorige generatie. De perfecte machine om de mooiste reizen te maken. En daarnaast zou ik een echte Rally bouwen die alle luxe overboord gooit, en dus ook gewicht. Geen elektronische vering, geen duozadel maar een strak eendelig endurozadel. Geen zwaar subframe voor tientallen kilo's bagage, geen gigantische benzinetank en geen radartechnologie aan boord. Een gestripte, rauwe versie van de Multi. Ik ben ervan overtuigd dat Ducati er iets bijzonders van zou maken.

Maar deze fantasie terzijde: deze Rally is en blijft een van de betere motoren die je momenteel kunt kopen. Niet goedkoop, met een prijskaartje van circa € 30.000, maar wel compleet in elk opzicht. Comfortabel, boordevol vermogen en een genot om naar te kijken — zeker in dat Jade Green.

Tekst: Charly de Kinderen

Foto's: Maarten Van Caesbroeck