M&T-klassieker: 230 kilometer door de achtertuin van Luik

Het motorseizoen lijkt voorbij nu storm Austen, de eerste najaarsstorm van 2026, over het land is geraasd. Toch hield ons dat niet tegen om nog één keer een mooie route te rijden en die voor het nageslacht in te blikken. Deze keer geen halvedagroute zoals je van ons gewoon bent, maar een dagvullende motorrit die alle tijd verdient om ervan te genieten. Als eerbetoon aan M&T-oprichter Dirk Melkebeek, maken we een moderne herwerking van een klassieke M&T-route: tijd om de achtertuin van Luik te herontdekken.

Het oorspronkelijke parcours verscheen voor het eerst in 1991 in het magazine Motoren & Toerisme, onder de rubriek Roadbook Rally. Nu, 35 jaar later, willen we met deze herwerking een eerbetoon brengen aan wijlen Dirk Melkebeek, oprichter en hoofdredacteur van het magazine, en aan alle reporters die door de jaren heen hun creativiteit, passie en energie aan het blad hebben gewijd.

De achtertuin van Luik anno 2026

Bij het herlezen van het oorspronkelijke roadbook en het ontcijferen van de toenmalige routebeschrijvingen stelden we vast hoeveel de wegeninfrastructuur en de bewegwijzering sinds 1991 zijn veranderd. Een letterlijke reconstructie van het oorspronkelijke parcours bleek dan ook niet vanzelfsprekend. Daarom besloten we de route een hedendaagse invulling te geven en haar opnieuw tot leven te wekken onder een toepasselijke titel: ‘de achtertuin van Luik anno 2026’. Een knipoog naar het verleden, met de blik gericht op de toekomst, maar bovenal een ode aan motorplezier, inspirerende reisverhalen en onze onuitputtelijke passie voor het motorrijden.

Industrieel verleden

De start van de route oogt op het eerste gezicht allerminst aantrekkelijk, maar laat je daardoor niet misleiden. De eerste kilometers voeren je door een streek met een gespleten karakter. Enerzijds zijn er de verloederde, bijna doodse loodsen en fabrieksgebouwen, afgewisseld met afgeleefde en soms zelfs bouwvallige arbeidershuisjes. Anderzijds duiken er moderne architecturale hoogstandjes op, gebouwen die de oude industriële wijken een nieuwe bestemming moeten geven en het gebied nieuw leven moeten inblazen.

Het contrast is groot en alles herinnert aan de ooit zo bloeiende industrie die zich rond de man John Cockerill heeft ontwikkeld. John Cockerill was een Engelsman wiens vader zich in België vestigde. Aan het begin van de negentiende eeuw bouwde John samen met zijn broer een indrukwekkend industrieel imperium uit in Seraing, met steun van koning Willem I der Nederlanden. In zijn fabrieken werd onder meer de eerste stoomlocomotief van België gebouwd. Daarnaast legde hij de basis voor een omvangrijke ijzer- en staalindustrie, die de streek decennialang haar economische identiteit zou geven.

De naam leeft tot op vandaag voort in de John Cockerill-groep, die wereldwijd actief is in defensie – zo maken ze pantservoertuigen en geschutskoepels -, alsook in de energiesector, in waterstoftechnologie en in het verduurzamen van industriële processen. Het industriële verleden van deze streek is dus niet alleen zichtbaar in het straatbeeld, maar leeft ook verder in de technologische ambities van vandaag.

De eerste kilometers rijd je volledig door stedelijk gebied. Zelfs wanneer de weg begint te klimmen, blijf je tussen de bebouwing rijden. Dat neemt niet weg dat de helling en de opeenvolgende bochten hier de nodige rijvaardigheid vragen. De smalle straatjes slingeren zich verder omhoog, tot je uiteindelijk Boncelles bereikt, nog altijd deel van de Luikse agglomeratie. De hoogtemeter geeft inmiddels al 270 meter aan. Zodra je de bebouwde omgeving achter je laat, verandert het decor als bij toverslag. Het groen neemt de overhand, de horizon opent zich en de eerste weidse vergezichten dienen zich aan. De minder aantrekkelijke start ben je snel vergeten.

Holle wegen en prachtige vergezichten

Op een kleine 25 kilometer van de start, even voorbij de brug over de Ourthe, sla je af richting het dorpje Fontin. Van daaruit vervolgt de route naar de eerste helling met een naam: de Côte de Betgné. De weg klimt behoorlijk steil omhoog, maar het bijzondere aan deze helling is het holle karakter ervan. De struiken langs de bermen buigen zich over de weg en vormen een groen gewelf, waardoor het bijna lijkt alsof je door een tunnel rijdt. Op anderhalve kilometer klim je maar liefst 55 meter, en dat is door die tunnel van groen best amusant.

Vanuit Banneux gaat het vervolgens richting Theux. Na een paar rustige kilometers dient het echte werk zich aan: sla rechtsaf naar Grand-Place-lez-Tancrémont, waar een smal weggetje, nauwelijks breed genoeg voor één wagen, zich een weg baant door het typische Ardense landschap. De weg geeft een prachtig uitzicht op de omgeving en nodigt uit om even halt te houden. Tijd om rustig om je heen te kijken en te genieten van al dat moois!

Na de afdaling kom je terecht in het centrum van Theux, een bijzonder charmant en aantrekkelijk dorpje. Ideaal voor een eerste koffiestop, want aan gezellige terrasjes is hier geen gebrek. Stop ook zeker even bij de kerk. Die dateert uit de 13de eeuw en heeft een bijzondere toren met een houten gedeelte, van waaruit boogschutters zich destijds konden verdedigen tegen aanvallers. Na Theux kan je nog zes kilometer rustig cruisen, voordat de volgende helling zich opnieuw aan je voorwiel aandient.

De haagbeukgang van La Reid

De aanloop begint meteen met een bijzonder scherpe bocht van bijna 360 graden, gevolgd door een stevige klim. En zo begint de Côte de Marquisard: een beklimming van 154 hoogtemeters over een afstand van bijna drie kilometer. Het wegdek is van uitstekende kwaliteit: waren er geen verkeersborden en wegmarkeringen, dan zou je haast het gevoel krijgen dat je op een racecircuit rijdt. Maar let toch maar goed op, want je bent hier niet alleen op de weg. De achtertuin van Luik is een waar paradijs voor fietsers, dus je moet uitkijken voor andere weggebruikers.

Na dit stukje snelheidsplezier volgt een kort stukje onverharde weg. Deins daar echter niet van terug: het wegdek blijft perfect berijdbaar, zelfs met een zuiver straatgerichte motorfiets. Je maakt dit kleine ommetje om een bijzonder natuurfenomeen te bereiken: La Charmille du Haut-Marêt, de langste groene tunnel van Europa. Met een lengte van maar liefst 573 meter vormt deze indrukwekkende haagbeukengang een bijzondere passage op de route. Even de tijd nemen om hier af te stappen en een wandeling te maken, is een moment van pure rust en romantiek.

De geschiedenis van deze groene tunnel gaat terug tot 1885. Oorspronkelijk was deze berceau een hele kilometer lang, maar tijdens de Tweede Wereldoorlog werd een aanzienlijk deel ervan vernield door oorlogstanks, die de beplanting zwaar beschadigden. Tot op vandaag werd de tunnel nooit volledig in haar oorspronkelijke lengte hersteld. Jammer, maar het doet niet af aan de magie van deze plek!

Col de Rideux

Zeven kilometer verder kom je in Remouchamps, in de vallei van de Amblève. Je komt uit op de Rue de Louveigné, waar je recht voor je de ingang van de Grotten van Remouchamps ziet. Na de brug over de Amblève volgen de bochten elkaar in snel tempo op: een aangenaam traject voor wie van kronkelende wegen houdt. Zo’n tien kilometer verder neemt de Ourthe de rol van begeleider over. Dat gebeurt in Comblain-au-Pont, waar je ook een bezoek kan brengen aan de sentier géologique, een populair wandelpad dat je langs de kenmerkende geologie van de streek gidst.

Verderop verlaat de route de Ourthe en gaat ze richting Harzé. Daar doemt het prachtig gerestaureerde Kasteel van Harzé op, waar aan het einde van de Tweede Wereldoorlog een ontmoeting plaatsvond tussen generaals Montgomery en Eisenhower. In de bijgebouwen is een bakkerij- en maalderijmuseum ondergebracht, waar het ambachtelijke verleden van de streek opnieuw tot leven komt.

Tussen Harzé en de volgende bezienswaardigheid wachten je uiteraard nog heel wat bochten, maar ook een kleine col: de Col de Rideux. De klim is ongeveer 2,5 kilometer lang en brengt je naar een hoogte van 373 meter. Op het eerste gezicht lijkt dat misschien niet bijzonder spectaculair, maar vergis je niet: op een bepaald moment loopt het stijgingspercentage op tot 14 procent. Eenmaal boven word je beloond met prachtige vergezichten over het omliggende landschap.

De menhir van Danthine

Op kilometer 134 kom je iets opmerkelijks tegen: een menhir die pal naast de weg staat. Deze stenen getuige van een ver verleden, kwam ook al voor in de oorspronkelijke M&T reportage uit 1991.

De menhir maakt deel uit van een verzameling megalieten die gevonden werd in de regio, en die volgens een bepaald patroon zouden zijn opgesteld. Deze menhir werd gevonden in een veld wat verderop, en werd door archeologe Hélène Danthine in 1948 rechtop langs de weg geplaatst. Niet niets, als je weet dat deze steen 3,6 meter hoog is en maar liefst 8 ton weegt.

De Stelvio van de Ardennen

Op amper 63 kilometer van het einde voert de route je door Ocquier, een op het eerste gezicht onbeduidend dorpje. Toch loont het de moeite om hier het tempo even te laten zakken en de omgeving rustig in je op te nemen. De kasseien van de hoofdstraat en de typische Ardense huizen, opgetrokken uit grijze natuursteen, doen het lijken alsof de tijd hier een ander ritme volgt. Ocquier zou dan ook een van de oudste dorpen van de Luikse Ardennen zijn. Een netwerk van oude Romeinse heirwegen en restanten die wijzen op de aanwezigheid van een Romeins garnizoen, ondersteunen die veronderstelling.

Maar ook voor wie liever met de blik op de weg gericht blijft, heeft deze streek nog iets bijzonders in petto. Vlak bij het einde wacht een sublieme afdaling naar de Maasvallei. Noem het gerust de Stelvio van de Waalse Ardennen. Op de kaart staat ze aangeduid als de Côte des 36 Tournants. Toegegeven, dat zijn ruim tien bochten minder dan op de beroemde Stelvio, en ook de hellingsgraad is minder indrukwekkend. Maar onderschat deze slingerende afdaling niet: zowel naar beneden als tijdens de klim in omgekeerde richting, weet ze elke motorliefhebber te bekoren. Eenmaal boven wacht je opnieuw een afdaling, voordat de route haar definitieve einde bereikt. Wat een afsluiter!

Vijfendertig jaar geleden verscheen de reportage De achtertuin van Luik in het magazine, toen nog uitsluitend in print. In 2026 krijgt het verhaal een tweede leven in digitale vorm. In die drie en een halve decennia is er op veel vlakken wat veranderd, maar gelukkig is één ding hetzelfde gebleven: het pure plezier van het motorrijden.

Tekst: Wim Depraetere

Foto's: Pieter Pacques

Geschreven op 19 november 2026
© Motoren & Toerisme