Rij-indruk: 2026 KTM 790 Duke

Aan het einde van elk motorseizoen stel ik mezelf de vraag welke nieuwe motoren dat jaar onder mijn radar zijn gebleven. De KTM 790 Duke was er zo eentje. De Duke kreeg nochtans een grondige make-over, maar om een of andere reden kon de specificatielijst mijn interesse niet wekken. Met een open geest ging ik hem uiteindelijk toch ophalen bij KTM, en na een week in het zadel kan ik met recht en rede zeggen: het is mijn favoriete naked van dit jaar geworden.

Volgend jaar is het alweer tien jaar geleden dat de eerste KTM 790 Duke werd aangekondigd. Dat was toen groot nieuws, want het was de intrede van een nieuw motorplatform: de 799cc tweecilinder-in-lijn, door KTM tot LC8c gedoopt. Een nokkenassenschandaal en bijna-faillissement later, zit de tweecilinder nog steeds in het gamma van de Oostenrijkers - in verschillende varianten zelfs. De high-performance 890- en 990-modellen worden vandaag nog steeds in Mattighofen gebouwd, terwijl de 790-motor uit China komt. Elke motorrijder met een open geest weet intussen dat dat laatste geen struikelblok moet zijn, en mijn weekje met de Duke bevestigde dat alleen maar. Meer nog: ik kon amper negatieve punten vinden op deze motor. Welke ik uiteindelijk wel vond, ga ik in dit artikel niet uit de weg… maar eerst het goede nieuws. Dit zijn de vijf redenen waarom de KTM 790 Duke mijn favoriete naked van het moment is.

1. Ergonomie van de bovenste plank

Als een motor niet goed zit op een lange rit, dan daalt hij automatisch in mijn achting. Met mijn meter negentig en relatief lange benen, kwam ik nooit echt goed overeen met het Duke-gamma. Ik herinner me nog levendig de kwelling van mijn eerste rijlessen op een Duke 125, maar ook op de grotere modellen vochten mijn knieën altijd met de scherpe hoeken van de brandstoftank. Van zulk ongemak is geen sprake meer op de nieuwe 790 Duke. De brandstoftank en zijpanelen werden compleet hertekend, met nu eindelijk een vlakke oppervlakte waar ledematen en knieën netjes inpassen. Ook de rijdersdriehoek is verrassend beschaafd: met een niet al te sportieve beenhoek en een gematigde positie van het bovenlichaam. De zithoogte is met 825 mm relatief hoog op papier, maar door de smalle taille van de motor voelt dat niet hinderlijk. Samengevat: de 790 Duke zit verrassend comfortabel en ruim, ook al zijn de dimensies op papier compact, en dat is precies wat je wil op een naked.
 

2. Uitblinker in gebruiksgemak

De eerste meters met een nieuwe motor spreken altijd boekdelen. Je merkt meteen hoe de koppeling en het gas reageren, of de hendels en pedalen goed gepositioneerd staan en of de knoppenwinkel intuïtief te bedienen valt. De Duke scoort hier op alle vlakken goed. Opvallend is de instelbare koppelingshendel die, net als de remmen nu, door zusterbedrijf WP geleverd worden. Waar het op de oude 790- en 890- modellen nogal stroef en gevoelloos koppelen was, is dat nu helemaal opgelost. De koppelingshendel staat met minder speling afgesteld, reageert preciezer en geeft meer feedback. Aan het gas draaien is ook een genot: de injectie loopt soepel vanaf het eerste vleugje gas, terwijl er op oudere modellen wel wat bokkigheid bij lage toeren te melden was.

De Duke is ook gezegend met een 5-inch TFT-scherm en de nieuwste generatie bedieningsknoppen. Het scherm is prachtig vormgegeven, kinderlijk eenvoudig om te doorgronden en de knoppenwinkel behoort tot de beste in zijn soort. Neem bijvoorbeeld de ‘flippers’ aan de linkerstuurhelft: in de modi Street, Sport en Rain bedienen die de cruisecontrole, maar in Track-mode dienen ze als de “slip adjustment” - waarmee je on the go kan wisselen tussen negen niveaus tractiecontrole. Het hele systeem werkt subliem en je hebt er geen handboek voor nodig. Eersteklas.

3. Onversneden stuurplezier

Met een volle brandstoftank weegt de nieuwe Duke amper 177 kilogram. Reken daarbij 17-duims gietwielen, instelbare WP Apex-vering en kleverige Pirelli’s, en de rest van deze alinea schrijft zichzelf. Deze Duke behoort tot de best sturende motoren die ik al getest heb: hij stuurt licht, laat zich snel van kant wisselen, houdt de gekozen lijn stabiel aan en is steeds gewillig te corrigeren. Balans met een hoofdletter B. Ook over de vering heb ik niets slechts te zeggen: steeds stabiel, sportief genoeg om precies te blijven, maar niet zo extreem dat Belgische wegen de vullingen uit je kiezen rammelen. Als stadsmotor verdient de Duke ook een pluim, want goede balans is niet alleen een troef in de Alpen. De Duke is compact, wendbaar en zachtaardig bij lage toeren - althans in de Street-rijmodus - wat het een plezier maakt in alledaags fileverkeer.

4. Leerinstrument voor beginners én stouteriken

De EU-versie van de Duke 790 is goed voor 95 pk (70 kW) en 87 Nm, terwijl de Amerikanen daar nog een handvol extra pk’s bovenop krijgen. Zelfs met “maar” 95 pk mis je nergens vermogen, en het betekent dat deze Duke in de EU ook als A2-motor te krijgen is. De twin trekt al krachtig vanaf 3.500 toeren, met een fors middenbereik tussen 6.500 en 8.500 toeren, dat ook gepaard gaat met een opwindend inductiegeluid uit de luchtinlaat. Helemaal in de top end houdt de fun iets vroeger op dan mijn pols had verwacht, zo botste ik zelf een paar keer tegen de limiter aan toen ik het scherm niet in het oog hield, maar over het algemeen voelt dit blok al een pak sportiever dan je van een twin zou verwachten.

Voor straatgebruik voelt de 95 pk als de gulden middenweg en met dergelijke vermogens-gewichtsverhouding staat de 790 Duke ook bovenaan zijn segment. Het is ruimschoots voldoende vermogen om je uit te leven, zonder dat het hinderlijk of angstaanjagend wordt tussen traag rijdend verkeer. De Duke voelt dus licht en makkelijk genoeg voor startende motorrijders, maar met een funfactor die ook adrenalinejunkies kan bekoren.

KTM haalde trouwens ook alles uit de kast om ook die laatste doelgroep aan te spreken. Wie het Track- of Tech-pakket aanvinkt, krijgt namelijk een arsenaal aan sportieve rijhulpsystemen. Launch control, on the go instelbare tractiecontrole, MSR (Motor Slip Regulation), een lap timer, een uitstekende quickshifter en mijn favoriete functie: instelbare wheelie controle. In vijf niveau’s, van Low tot Very High, kies je daarmee zelf de hoogte van de wheelies die het systeem toelaat. Voor wie de ambitie heeft om op een veilige manier te leren om het voorwiel van de grond te krijgen: dit is je motor.

5. Scherpe lijnen

Met de redesign van dit modeljaar legt KTM de look helemaal in lijn met zijn vlaggenschip: de 1390 Super Duke R. Of je nu fan bent van de bijzondere koplamp of niet, het trekt alleszins de aandacht en geeft de 790 een volwassen look. Over de hele lijn oogt het ontwerp nu een stuk moderner en scherper dan vroeger, met nog meer nadruk op de vlakke flyline - gevormd door het zadel, de brandstoftank en het stuur op quasi gelijke hoogte.

Vanop een afstand ziet de Duke er erg mooi uit, maar van dichtbij spot mijn haviksoog toch enkele slordigheden. Zo zitten de stickers niet onder de lak, wat me meteen doet twijfelen aan de duurzaamheid ervan. Waar je broek vroeger tegen de gelakte brandstoftank terechtkwam, zit daar nu een zwarte plastic cover tussen. Prima, maar die vertoonde op onze testmotor met amper 2.000 kilometer al lelijke krassen. Er zat ook onnodig veel speling op het linkse handvat en één van de richtingaanwijzers gaf periodieke storingen op het dashboard. De kwaliteitscontrole kan dus nog een tikkeltje beter.

Conclusie

Qua rijdynamiek scoort de KTM 790 Duke een perfect rapport. Hij stuurt messcherp, is gebruiksvriendelijk en kreeg remmen en vering van de bovenste plank. Hij steelt je hart niet met absurde pk-waarden, maar met een speelse lichtvoetigheid die voortdurend aanmaant tot apenkuren. 

Met een startprijs van 9.199 euro is de 790 Duke zeker niet de goedkoopste in het segment van de middenklase nakeds. Je mag bij de prijs trouwens meteen 989 euro extra rekenen, want het Tech-pack met o.a. quickshifter, wheeliecontrole en cruise controle zijn must haves. Op vlak van prijs steken oudgedienden als de Yamaha MT-07, Honda CB750 Hornet, CFMOTO 800NK of zelfs de BMW F 900 R hem de loef af, maar de Duke is wel veruit de scherpst sturende motor uit dat rijtje.

De look en de afwerking verdelen mij nog een beetje: het scherp gelijnde uiterlijk en het oogverblindende oranje zijn onmiskenbaar KTM, maar de schoonheidsfoutjes in de afwerking zijn dat jammer genoeg ook. Los daarvan doet de Duke 790 wel exact wat er op het etiket staat: het is een scalpel op twee wielen en dat doet niemand ‘m na. Alleen al daarom verdient hij een plaatsje op mijn lijstje met favoriete motoren van het moment.

Tekst: Maarten Van Caesbroeck

Foto's: Charly de Kinderen