Rij-indruk: Kawasaki Z650 S

Menig motorrijder draagt de Kawasaki Z650 S een warm hart toe. Ik alleszins zeker. Vijftien jaar geleden, op mijn achttiende, maakte ik er voor het eerst kennis mee op het oefenterrein van de rijschool. Toen heette die nog Kawasaki ER-6n. Komende van een 50cc-brommer was dat een indrukwekkende ervaring. Vandaag is het een leuk weerzien, en ik ben benieuwd of de liefde nog even groot is als toen.

Er hangt een hardnekkige mist over de Spaanse dorpjes rond Girona wanneer we vroeg in de ochtend vertrekken. De Pyreneeën liggen vlakbij, net als de Costa Brava, het beste van twee werelden. De zon laat nog even op zich wachten, maar bochtenzekerheid is er dus alvast wel. Gelukkig breekt de zon al gauw door de mist, en zo komt het gouden buizenframe mooi tot leven. Een gedurfde kleurkeuze die sterk contrasteert met de donkere panelen, die op deze Z650 S net wat groter zijn om de motor een meer volwassen uitstraling te geven. Missie geslaagd, want wanneer ik halt houd met zicht op de Middellandse Zee, vraagt een passerende fietser verwonderd of dit geen 1.000cc is.

O2

De updates tegenover de vorige Z650 zijn eerder beperkt. Denk aan een nieuw TFT-scherm, een extra O2-sensor om aan de Euro5+-norm te voldoen, een voller zadel en een iets sportievere zithouding dankzij een breder en meer naar voren geplaatst stuur. Geen spectaculaire pk-winst of gewichtsbesparing dus, maar eerder een verfijning van een beproefd concept. En eerlijk: zulke motoren verbeteren is geen evidentie, ik heb al vaker compassie gehad met R&D-teams.

Ik heb vandaag gelukkig enkel de taak om het resultaat te testen en stiekem toch een beetje te genieten. De kronkelende kustweg die vertrekt vanuit Lloret de Mar— een klassieker aan de Costa Brava — is er eentje om te onthouden. Dit is het ideale terrein om stuureigenschappen te testen, vol korte, soms verraderlijke bochten die onverwacht verder dichtknijpen. De Zwitser voor mij ondervindt het aan den lijve, wanneer hij een bocht compleet mist en bijna tegen een rotswand eindigt. Zonder erg, gelukkig. Deze weg vraagt concentratie, maar beloont rijkelijk.

Waar blijft die SE?

De Z650 S voelt zich hier helemaal thuis. Met het grootste gemak laat de motor zich van de ene naar de andere kant gooien. Het vertrouwen is groot, al weerhoudt de klassieke voorvork me ervan om van perfectie te spreken. Wie weet komt er ooit nog een SE-versie met een UPSD-vork, die net dat tikkeltje extra stabiliteit biedt.

De bekende tweecilinder levert net geen 70 pk, en dat blijkt opnieuw een ideale balans tussen funfactor en toegankelijkheid. Genoeg vermogen voor plezier, zonder intimiderend te worden. Niet voor niets is dit een geliefde motor in de rijschoolwereld. Ook ik leerde ooit rijden op zijn voorganger. De lage zithoogte en het beperkte gewicht (195 kg rijklaar) maken hem bovendien toegankelijk voor een breed publiek. Het blok pakt vroeg in het toerengebied op en voelt levendig aan in dit soort omstandigheden, waarbij je geen pk-monster nodig hebt.

S?

Onderweg zie ik een blonde dame afstappen van een Kawasaki Ninja H2. Indrukwekkend, zonder twijfel — zowel de vrouwelijke verschijning als de machine. Maar jaloezie? Niet echt. Niet op dit soort technische wegen. Hier is de Z650 S perfect in haar element. De quickshifter die optioneel te verkrijgen is (enkel opwaarts) werkt naar behoren, al mist hij wat finesse bij lage toeren en in de eerste versnellingen.

En dan die naam: Z650 S. Waar staat die S eigenlijk voor? Is dit een sportievere variant? Bestaat er nog een “gewone” Z650? Nee dus. De Z650 verdwijnt dit jaar uit het gamma en maakt plaats voor deze Z650 S. De S zelf heeft geen duidelijke betekenis — zelfs bij de mensen van Kawasaki blijft het wat gissen. Niet alles hoeft een verklaring te hebben.

Eerlijk en betaalbaar

Op een prachtige corniche houden we halt voor foto’s. De Middellandse Zee is zo vlak als een spiegel en schittert in de lentezon. De geur van vochtige dennen hangt nog in de lucht, terwijl het asfalt inmiddels kurkdroog is. Hier en daar liggen wat losgekomen stenen op de weg die we mogen ontwijken, een extra speelse dimensie – gratis en voor niets.

De motor laat zich op geen fouten betrappen en de liefde van vroeger komt spontaan weer boven. Simpliciteit kan ik op momenten nog altijd meer appreciëren dan overbodige complexiteit. De tractiecontrole is in niveaus instelbaar, maar ik heb er geen seconde aan gedacht om eraan te sleutelen. Ondanks het compacte uitzicht van het TFT-scherm, zit er ook connectiviteit in verscholen. Via de Kawasaki-app kan je de motor zelfs stemcommando’s geven, al zou het zonde zijn om mijn aandacht van de weg en de omgeving af te leiden, en ik had mijn headset toch niet bij.

Voor de terugrit krijgen we, zoals wel vaker bij Kawasaki, een gps mee om op ons eigen tempo terug naar het hotel te rijden. Een aanpak die ik wel weet te smaken. Waar het tempo op de heenrit stevig lag, kies ik nu bewust voor het tegenovergestelde. Als laatste vertrekken, en als traagste genieten van elke bocht. Tot de weg het binnenland in draait. Het ritme verandert en het tempo gaat vanzelf omhoog. Hier kan je het gas verder opendraaien zonder meteen in absurde snelheden terecht te komen. En dat blijft heerlijk: werken met de juiste versnelling, het blok benutten en écht rijden op de limieten van de motor.

De Z650 S is simpelweg een eerlijke en vooral leuke motor. Geen messcherp stuurgedrag, geen agressieve remmen of explosief blok, maar gewoon goed. Toegankelijk, voorspelbaar en plezant. Alleen zit hij wel in een bijzonder competitief segment. Denk aan een Yamaha MT-07 — iets duurder, maar met UPSD-vork — of een Triumph Trident 660 met zijn sterke driecilinder. En dan zijn er nog de Chinese uitdagers, al is het soms moeilijk om daar nog het bos door de bomen te zien. Kawasaki countert hierop met een scherpe prijs, een sterk dealernetwerk en een reputatie voor betrouwbaarheid, wat op lange termijn nooit te onderschatten is.

Conclusie

Na een geslaagde dag zet ik de Z650 S op de zijstandaard en duik ik de spa in om alles te laten bezinken. Is de liefde terug? Absoluut. Tussen toen en nu heb ik misschien wel met tweehonderd motoren gereden, mijn referentiekader is op zijn zachts gezegd flink gegroeid. Maar dat maakt dit segment niet minder waardevol. Integendeel. Het bewijst dat een motor niet duur hoeft te zijn om plezier te bieden. Voor 7.499 euro heb je een gloednieuwe motor waar je écht iets mee kan beleven. Vergelijk dat eens met iemand die aan 45 km/u voorbijzoeft op een dure speed pedelec, of iemand in een Porsche van meer dan honderdduizend euro op zoek naar sensatie. Het zijn misschien kromme vergelijkingen, maar de boodschap is duidelijk: motorrijden is voor mij de eenvoudigste manier om adrenaline te voelen, dichtbij huis, in alle omstandigheden en zoals deze motor bewijst, hoeft dat ook niet duur te zijn. En dat was vijftien jaar geleden precies mijn reden om eraan te beginnen. De liefde is dus helemaal terug, en ik ben klaar voor de volgende vijftien jaar.

Tekst: Charly de Kinderen